hayat

  1. Sanıyordum ki bizler yalnızca yaşamak için gönderildik bu dünyaya.yanılmışım.
    hayat dediğimiz o çirkefçe ciğerlerinde emdiği nefesi üstümüze kusan şey bizleri sürekli yalnız yaşatmak için avutmuş. nasıl ki bir bebeğin annesine muhtacı ve nasıl ki küçük bir kelebeğin avuçlarının arasına sıkışmış insan elinde uçabilmeyi arzulaması bir içgüdüyse yalnızlık da biz insanların bilmeden içine düşmek zorunda kaldığı bir çukurdan ibaretmiş.
    Doğuyoruz...evet.yaşamayı çılgınca arzular gibi çıkıyoruz iki bacak arasından. aslında o kadar basit ki nasıl olsa sen farkında bile değilsin doğduğunun veya büyükmekte olduğunun. hiç bilmediğin vakitlerde küçük bir bağ ile yemek yiyor yine aynı o bağ ile sarılıyorsun hayata. bilincin doğmamış gelişmemiş küçük bir cenin halindeyken oluşuyor ve sadece insan vücüduna eş değer bir hal aldıktan sonra doğuyorsun...acıkıyorsun anlatamıyorsunsinirleniyorsun ifade edemiyorsun aslında çektiğin bütün acıları çocukken konuşamamanın verdiği bir tepkiyle içine atıyorsun ve yine aynı doğrultuda büyüyünce korumasız,korkak,ağlayan bir varlık oluyorsun...
    Ölüyoruz...evet.yaşamak arzusundan çılgınca vazgeçtiğimiz an...
    (#187061) bugra|09.05.2008 01:49|